web analytics

Bir teşekkür yazısıdır.

Kimi öğretmenleri asla unutmayız. Bazen sevgiyle öğretilen bir harften, bazen de avuçlarımızda patlayan cetvelden dolayı. Annelerimizin elimizden tutup ” eti sizin kemiği benim” diyerek eline teslim ettiği öğretmenlerimizi 24 Kasım günü anıyoruz. 

İlkokul öğretmenim Hüseyin Ballı idi. Etkisi uzun sürdü üzerimde. Yıllar sonra onu Ankara’da , 2001 yılında kendi sokağımızda buldum. Fotoğrafını çektim. Yüzündeki gülümsemeyi hiç unutmayacağım. ilkokul son sınıfı İzmir’de okudum. Öğretmenim Leyla Hanım bir sanatçıydı ve fırçalarıyla yüreğimize dokunmuştu. Ortaokul gelip geçti. Sarışın bir İngilizce öğretmenim vardı ;bana İngilizceyi öğretti. İsmini hiç anımsayamadım. Lise’de yine İngilizce . Peyker Hanım’dı bu sefer bize gelen. Dersini çok severdim , anaç bir yapısı vardı, fedakardı.  Evinden İngilizce gazeteleri getirir verirdi. Önümde büyük bir dünya vardı. Edebiyat öğretmenimiz Saffet Bey’di. Ne de güzel anlatırdı. Münazara çalışmasında bana eğitimde teorik yaklaşımlar düşmüştü. Matematik öğretmenimiz Gülay Hanım. Çılgın bir kadındı. Sayesinde Sıfır rakamını Harezmi’nin bulduğunu öğrendim.  Muhasebe öğretmenimiz Cemile Hanım. Bu kadar mı iyi yürekli olur bir insan…Ve daha niceleri. Keşke okul günlerimiz hiç bitmeseydi. Çok özlüyorum onları. Buradan bütün öğretmenlerimize saygılarımı gönderiyorum. Hepsine teşekkür ediyorum. 

 

 

0

About the author: admin

Meslek hayatına devam ediyor. Şu sıralar kitap okumaktan başka bir şey yaptığı yok , Photoshop ve Adobe serisinin programları ile ilgilenmekte ancak anlamıyor.Bilişim dünyasından kopamasa da " bu kadar dijital nereye kadar ağbi ? " diyecek kadar protest bir tavra sahip.

Related Posts

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0